W Środę Popielcową, 18 lutego, Kościół katolicki rozpoczął święty czas Wielkiego Postu – czterdziestodniową drogę prowadzącą ku tajemnicy Paschy, ku zwycięstwu życia nad śmiercią. Tego dnia podczas Mszy Świętej kapłani posypali głowy wiernych popiołem – znakiem kruchości ludzkiego życia, ale także pragnienia nawrócenia i przemiany serca. Wypowiadane nad każdym z nas słowa: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” wybrzmiały jak osobiste zaproszenie do wejścia na drogę odnowy.
W homilii ks. proboszcz Krzysztof Jankowski przypomniał, że wiara zbawcza nie jest jedynie zewnętrznym gestem czy poprawnym wypowiedzeniem formuł. „W pieśni eucharystycznej śpiewamy, że Jezusa ukrytego mam w sakramencie czcić. Wiara zbawcza to właśnie wchodzenie w ukrycie, to poddawanie się procesowi, który nas przemienia” – mówił. Podkreślił, że przemiana dokonuje się nie w tym, kto jedynie wykona odpowiedni znak, ale w tym, kto naprawdę – w zaufaniu do Ojca – podejmuje modlitwę, post i jałmużnę jako autentyczny styl życia.
Ten styl – jak zaznaczył Ksiądz Proboszcz – ma moc przemieniającą. „Nie brakuje świadków, którzy potwierdzają, że życie ‘oddane’ Bogu staje się drogą przemiany. Modlitwa mnie przemieniła – słyszymy często w świadectwach wiary”. Wielki Post jest więc zaproszeniem do wejścia w tę przestrzeń ukrycia, w której serce człowieka uczy się patrzeć głębiej, dojrzalej i z większym zaufaniem.
Kaznodzieja odwołał się także do biblijnych obrazów, zwłaszcza starotestamentalnych. Wspomniał postać Abrahama, którego dialog z Bogiem ukazuje niezwykłą dynamikę relacji. „Niektóre opowieści biblijne delikatnie sugerują, że nasza modlitwa przemienia również Boga. Specjaliści od teologii uściślają, że Bóg się nie zmienia. Jednak święci dopowiadają, że to tak bardzo zmienia się nasz sposób widzenia i rozumienia, iż spontanicznie jesteśmy skłonni przypisać zmianę również Bogu” – wyjaśniał. To nasze serce dojrzewa, oczyszcza się i zaczyna inaczej odczytywać Boże działanie.
W tym kontekście szczególnie mocno zabrzmiały słowa z pierwszego czytania: „Kto wie? Może znów się zlituje…”. Bóg – jak podkreślił ks. proboszcz – nieustannie zaprasza nas do przemiany. „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię – słyszymy dziś na nowo i niech te słowa skutecznie prowadzą nas po drogach przemiany. Idąc wskazanymi szlakami doczekamy, że Ojciec odda – odda życie, które pokornie przyjmujemy i konsekwentnie przeżywamy jako dar”.
Symboliczne posypanie głowy popiołem oraz powstrzymanie się od pokarmów mięsnych i zachowanie postu ścisłego rozpoczynają czas pokuty. Nie jest to jednak jedynie okres zewnętrznych wyrzeczeń. To przede wszystkim czas intensywnego życia duchowego – modlitwy bardziej uważnej, postu bardziej świadomego i jałmużny bardziej ofiarnej. To czas walki z własnymi słabościami oraz z mocami zła, które próbują oddalić nas od Boga.
Wielki Post jest darem. Otwiera przed nami możliwość zatrzymania się, spojrzenia w głąb własnego serca i uporządkowania tego, co zagmatwane. Uczy pokory wobec prawdy o sobie, ale także nadziei, że Bóg jest większy niż nasz grzech. W ciszy modlitwy i w prostocie codziennych wyrzeczeń dojrzewa nowe życie.
Niech ten święty czas stanie się dla nas wszystkich okresem prawdziwego nawrócenia. Niech będzie drogą ku głębszej relacji z Bogiem, ku pojednaniu z bliźnimi i samymi sobą. Niech prowadzi nas do radości poranka wielkanocnego, kiedy z czystym sercem będziemy mogli wyznać: Chrystus prawdziwie zmartwychwstał.
